Wings on Wheels (WOW) is de motorclub van transavia.com medewerkers.

Een gezellige motorclub van zo’n 60 mannen en vrouwen die motorrijden en gezelligheid gelijkwaardig hoog in het vaandel hebben. Jaarlijks hebben we een uitdagende en avontuurlijke meerdaagse motortour, waarbij gezelligheid en veiligheid bovenaan staan. In de dagelijkse werkomgeving zijn de meesten van ons letterlijk in de wolken. Maar wanneer het jaarlijkse motorweekend er weer aan zit te komen, zijn we dat figuurlijk allemaal!

Bekijk onze site, de tourveslagen, tour foto’s, je vindt het er allemaal.

Bergtraining Moto sportivo

Inmiddels ben ik weer een ervaring rijker. Via Moto sportivo heb ik meegedaan aan een 3 daagse bergtraining in de Eifel. Wat een ervaring weer en dat bedoel ik in de breedste zin van het woord. Prima training, goed hotel en leuk gezelschap, een compleet plaatje dus. Ik was onder de indruk van de goede begeleiding van de instructeurs en de persoonlijke aandacht die je hierbij kreeg. De Eifel stelde zoals gewoonlijk niet teleur en de routes waren weer mooi en uitgebreid. Ook ’s avonds aan de bar was het goed toeven, want jullie weten gezelligheid staat bij mij bovenaan!

 

Even iets meer over Moto Sportivo: Zij houden zich bezig met het organiseren van bergtrainingen voor de beginnende en gevorderde motorrijder. De rijvaardigheidstraining wordt gegeven in bergachtige gebieden door ervaren instructeurs. Tijdens de training worden aanwijzingen gegeven om de motorrijder nog veiliger te laten rijden. Aspecten als positie op de weg, bochtentechniek, remmen bij hogere snelheden, kijktechnieken, gevaarsinzichten, inhaaltechnieken; kortom veiligheid bij het (sportief) motor rijden komen aan bod.

Mocht je interesse hebben kijk dan in ieder geval op de site van Moto Sportivo voor alle informatie: http://www.moto-sportivo.nl/

 

 

 

Groetjes
Ellen

 

 

 

Verslag rally avontuur in Turkije

De Rally zit erop, het is een ongelofelijke ervaring geworden! En behalve een paar blauwe plekken, ben ik er ongeschonden doorgekomen. Ik wil Walter en Patrick bedanken voor de heenvlucht naar Antalya, was erg gezellig zo. Op de terugweg heeft Ernst een coureur en dame van de organisatie een onvergetelijke vlucht bezorgd, gelukkig geen lippenstift in het spel anders had ik dat thuis weer uit moeten leggen.


Dan nu dag 1: 

Op een km of 40 mijn eerste schuivertje, niks ernstig maar had een hoop moeite met de harde ondergrond die bezaaid lag met losse stenen. Dit was voor iedereen het geval maar voor mij nieuw, na een km of 80 ging het een stuk beter. Ik was uiteindelijk net voor 1 uur in het bivak, veel vroeger dan gedacht en als eerste, de laatste 30 km van de rit werd de proef gereden en de tijd geklokt, het was een korte proef met veel haakse bochten en een klim naar 2000 meter. De snelste rijder klokte daar een tijd ongeveer 34 minuten, ik zat op 40 minuten, de achterhoede zat tussen de 50 minuten en een uur. Ik vond dit een aardig resultaat. Even een paar namen van de deelnemers: Thomas Du Bois, Pierre Karsemakers, de Turkse Dakar rijder Kemal Merrit en zo kan ik nog wel even doorgaan.



 

 

 

 

Dag 2:
Deze dag is goed verlopen en ik heb verder geen problemen gehad, veel door de bossen gereden en veel hoogte verschil gehad. Ik heb goed door kunnen rijden, vaak alleen, dit bevalt me toch het best. Zodra er iemand voor je rijdt, moet je toch op elkaar gaan letten om nog maar te zwijgen over het stof dat opwaait en het zicht behoorlijk beperkt.

Er was weer een hoop hoogteverschil en de stenen werden ook nog groter. Ditmaal is de finish bij een hotel, er is een zwembad om even lekker af te koelen. 



Dag 3

De Etappes worden langer, zo’n 250 km, we gaan een soort steppe door. De finish ligt in een krater en voordat je daar aankomt liggen er nog twee kraters. Krater 1 heeft een stempel waar 20 extra punten te verdienen zijn, de afdaling begint met 45% en na een meter of 50 nog een knik met een dalingpercentage rond de 60%, na het eerste stuk schuin naar beneden gereden te hebben en een keer omgevallen te zijn is er geen manier meer om

naar boven te rijden. Ik heb tot drie geteld en ben recht naar beneden gereden met het gas erop,  de ondergrond is ook nog zeer los maar ik kom uiteindelijk zonder problemen beneden. Mijn hart klop nu wel in mijn keel en de temperatuur in de krater loopt wel tegen de 40 graden. De auto’s mogen deze krater niet in omdat ze er gewoonweg niet meer uit komen, je moet dan wel een heel lang touw hebben om ze eruit te slepen. De organisatie maakte ook meteen duidelijk aan de autocoureurs dat als ze het toch zouden proberen zij geen hulp hoefden te verwachten. Stempel op de startkaart en tja dan moet je er weer uit. Gelukkig heeft de ktm ongelofelijk veel power en met een aanloop vol gas in derde versnelling en een snelheid rond de 90 km per uur ga ik de steile wand op, schreeuwend kom ik de krater weer uit.  Het is een ongekende ervaring zo die krater in en uit de foto spreekt voor zich denk ik. 







 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dag 4: 

Weer een stukje langer, nu 270 km. 

Er zitten een hoop snelle stukken tussen en net zoals de vorige dag een stuk off piste waar op een koers het volgende waypoint moet worden aangedaan. Tijdens de eerste 80 km wordt hier de proef gedaan, op ongeveer 50 km hiervandaan ga ik er hard vanaf en lig een aantal minuten op de grond naar adem te happen, ik word voorover er vanaf gegooid nadat ik probeerde over te steken van twee door het water uitgesleten greppels.  De eerste greppel is ongeveer een meter diep en gaat zonder problemen, de tweede die word me fataal.  De achterkant raakt nog net de rand en met een salto voorover land ik plat op mijn rug, gelukkig valt de motor alleen om omdat er nauwelijks voorwaartse snelheid is en daardoor ook geen schade oploopt. Daarna is het 220 km lang op de tanden bijten, de energie is letterlijk uit me geslagen maar ik kom gelukkig in het laatste deel gewoon weer op gang, een telefoontje naar huis helpt ook wel. Na de finish krijg ik meteen controle van een van de artsen, ze hadden gehoord dat ik een val had gemaakt, en wilden even weten of het toch allemaal wel goed was, en gelukkig alleen maar blauwe plekken.


Dag 5: 

Dit was eigenlijk een rustdag, we hebben een tourritje gereden door de omgeving van ongeveer 100 km, in de ochtend kon je ook nog met een ballon mee de lucht in maar dat heb ik laten schieten. Ik heb lekker uitgeslapen tot 8 uur, normaal sta je rond 06:30 op kleed je aan en ruimt  je spullen en tent op. Dan om 7 uur het ontbijt en 8 uur kun je dan op de motor weg, nu kan ik uitslapen in een echt bed tot 8 uur, heerlijk. Op deze dag komen ook mijn ouders langs, zij rijden door Turkije met een huurauto en besluiten even een bezoek te brengen, erg leuk moet ik wel zeggen.




Dag 6: 

De langste dag van de Rally 320 km. 

Mijn ouders zijn ook bij de start van dag 6, ik moest toch wel even slikken, zeg maar een beetje een fishermensfriend ervaring. Ik ga goed van start maar halverwege de dag een domme actie, er staan twee andere rijder langs de route stil en ik kijk wat er aan de hand is, daardoor raak ik een dikke kei (maatje voetbal) en het voorwiel slaat naar links en klimt een stenen walletje op, ik rem vol maar kom toch te vallen en met mijn linker arm en borst val ik op de stenen, de motor licht tegen me aan, snel krabbel ik weer overeind en de andere rijders hebben de motor al weer overeind. Ik sta, starten en we gaan weer. Een moment de ogen van de weg af of gebrek aan concentratie en je bent gezien, het enige wat ik nog doe is af en toe op mijzelf schelden dat ik een stommerik ben. Een paar uur later herinnert alleen de pijn aan mijn arm nog aan het voorval. Voor de rest van de route loopt het lekker, er zitten een hoop snelle paden in en ik rij stukken tegen de 120/130 km per uur, harder kan ook maar ik ben bang mijn mouse banden kapot te rijden, omdat deze te heet worden, een van de deelnemers had dit probleem en de noppen en band waren helemaal aan flarden.









Dag 7: 

De laatste etappe naar de finish, dit is een mooie route met van alles wat. Het laatste stuk naar de finish is snel en we spreken af met het groepje (wat ik op dat moment tegenkom omdat er een zonder benzine staat) dat we een voor een alleen de laatste km’s rijden zodat je alleen over de streep komt. Bij de finish staan ze klaar met de camera, en voor sommige rijders waren er ook nog de vrouwen aanwezig, meestal zonder medeweten van de rijder, dat blijven toch wel erg leuke momenten. 






Het zit erop en ik ga zeker weer eens zoiets doen het was een onvergetelijk mooie ervaring.



Groeten Olaf